Verhalen van bewoners en artsen

Christiaan Michels (56)

Crabbehoff, Dordrecht

Werkend leven: regisseur, schilder, vj, docent kunstacademie, fotograaf

‘Ik dacht toen eerst: o nee, ik kom tussen allemaal slapende bejaarden terecht, voor mij hoeft het dan niet meer. Maar het wonen in het verpleeghuis was gelukkig niet zoals ik me voorgesteld had. Ik vermaak me prima. Eerst ben ik een aantal verpleeghuizen gaan bekijken. Dat is ook wel een tip voor toekomstige bewoners: vergelijk er een paar. Voor iedereen is een andere plek de beste en ik heb de goeie keus gemaakt, kan ik nu wel zeggen.’

Hier kunt u Eefje wentelteefje zien, hiervoor heeft hij de regie gedaan.

Anna Barkel (96)

Anna Barkel over het verpleeghuis ‘Als ik naar het verpleeghuis moet, dan moet het maar, dan geef ik me er wel aan over. Mijn advies aan iemand die naar een verpleeghuis gaat, zou zijn: geef jezelf de tijd, dan wen je vanzelf. En bedenk: mensen zijn belangrijker dan een plek.’

Henk Huberts (69)

ZZG Zorggroep, Eikenhorst

‘Het verpleeghuis als schip op zee’

Nu woon ik dan al weer bijna twee jaar in Eikenhorst, wat is die tijd snel gegaan. Maar ik moet zeggen: het wonen in Eikenhorst is me enorm meegevallen. Omdat ik nog redelijk mobiel ben en helder van geest, heb ik de belangstelling en ambitie om aan meerdere activiteiten deel te nemen. Zo participeer ik in de cliëntenraad: ik woon vergaderingen bij, krijg alle informatie en schuif aan bij discussies. Voor de achterban maak ik maandelijks een nieuwsbrief.

Pien Gimbrère (31)

In opleiding tot specialist ouderengeneeskunde bij Stichting tanteLouise

‘U mag het zeggen’

Een beter leven denkt u, mogelijk staand aan de vooravond van een verhuizing naar het verpleeghuis? Hoe kan dat nou als ik niet meer in mijn eigen vertrouwde huis kan zijn en op een moment waarop geestelijke en/of lichamelijke achteruitgang zich laat voelen, elke dag opnieuw? Ik vind dat wij, specialisten ouderengeneeskunde (in opleiding), met al onze (para)medische collega’s hierover meer met u en uw naasten in gesprek moeten gaan.

Wat maakt dat u zich beter voelt? Welke rol kunnen uw naasten daarin spelen? Waar wordt u blij van? Op welke manier voelt u zich gehoord? Wat wilt u dat er nog met u gebeurt als uw situatie achteruit gaat? Hoe wilt u benaderd worden? Zoveel vragen…

Leo Fleuren (100)

Revalidatieafdeling

Mijn geheim om tevreden oud te worden is te accepteren wat de feiten zijn. Dat helpt me ook hier in het verpleeghuis. Geschiedenis kun je bestuderen, de toekomst moet je accepteren. Het is waardeloos te raden en te gissen naar de toekomst. Je moet doen wat op je pad komt. Wanneer je teleurgesteld bent omdat het moeilijk is, ben je verloren.

Het belangrijkste in de verpleeghuiszorg is dat mensen met aandacht en eerbied verzorgd worden. Daarvoor is het belangrijk dat de zorgverlener interesse heeft in mensen en niet alleen in ziektes, zoals in het ziekenhuis nogal eens het geval is.

Annemieke van den Bosch – den Hollander (30)

Pas afgestudeerde specialist ouderengeneeskunde

Wat heb je als jonge dokter te zoeken in een verpleeghuis? Is dat niet meer een plek voor uitgerangeerde huisartsen of specialisten? Dat is een veel gehoorde opmerking van mensen die niet weten wat het inhoudt: werken in een verpleeghuis. Naar het verpleeghuis ga je als je oud en dement bent, als niet meer voor jezelf kunt zorgen –  anders heb je daar niets te zoeken.

Negatieve reacties doen me pijn, er zijn zo veel succesverhalen waar niemand rekenschap van geeft. Ik ben trots op alles wat we met ons team kunnen doen om de kwaliteit van leven zo optimaal mogelijk te maken. Voor alle bewoners, voor élke bewoner, want ze worden hier niet als nummer gezien, maar als individu benaderd. Dat is ongelooflijk belangrijk in deze maatschappij. Het verpleeghuis heeft en is de toekomst.

Hermann van Drosten (86)

Myosotis, IJsselheem

‘Een dag de IJssel niet gezien, is een dag niet geleefd.’

Hermann van Drosten woont in verpleeg- en revalidatiecentrum Myosotis (onderdeel van IJsselheem), Kampen. In zijn werkende leven was hij procesbegeleider bij Philips. Omdat zijn vrouw al langere tijd aan dementie leed zijn ze samen in het verpleeghuis komen wonen.

Mijn medemens betekent veel voor me. Dat vind ik het grote voordeel van hier wonen. Ik kan best alleen zijn, even, maar 24 uur per dag… Ik ontbijt hier met anderen en meestal zitten we met z’n tweeën of drieën aan tafel. Met de andere bewoners doe ik wel eens spelletjes en ’s avonds kijken we televisie. We drinken samen koffie en later limonade of een biertje. Dan hoor je echt bij elkaar hè?

Nel Bakker (64)

Verpleeghuis Myosotis

Nel Bakker (64) verblijft in verpleeghuis Myosotis in Kampen. Vroeger was ze oppasmoeder en werkzaam in de huishouding.

“Ik ben heel blij en dankbaar dat ik hier woon. En ik ben heel dankbaar dat ik de kans krijg om de waarheid te mogen vertellen. Ik zou zeggen, kom eens langs. Het is niet zo erg als het eruit ziet.“